Powyższe rozwiązania wymagają precyzyjnego centralnego ustawiania pojazdu by efekt opadu powietrza był jak najbardziej równomierny. Rozwiązania takie dominują w urządzeniach wyposażonych w wentylatory o niewielkiej wydajności (często układy jednowentylatorowe), między innymi po to by dzięki niewielkiej powierzchni łatwiej można było, bez stosowania układów regulacyjnych, osiągnąć nadciśnienie w kabinie. Efekt ten tym łatwiej i szybciej jest osiągany, im mniejsza jest powierzchnia filtrów podłogowych,  które zostają zanieczyszczone cząstkami stałymi lakierów. A pamiętać musimy, o czym już wspominaliśmy, że niezależnie od powierzchni filtrów, w trakcie lakierowania wyzwalana jest zawsze ta sama ilość materiału lakierniczego i w związku z tym ilość cząstek jest również stała, tak więc filtr o małej powierzchni zostanie "zatkany" bardzo szybko. Konsekwencją zanieczyszczenia filtra podłogowego jest szybki wzrost (szczególnie w kabinach jednowentylatorowych) nadciśnienia panującego w kabinie lakierniczej, co w konsekwencji prowadzi do spadku prędkości opadu powietrza.
Jeżeli wartość ta spada poniżej 0,16 m/sek to w kabinie lakierniczej zaczynają panować warunki, jakie możemy osiągnąć w przysłowiowym garażu przy otwartych drzwiach.
Czy warto zatem wydawać taką ilość pieniędzy?
Podłoga okratowana na dużej powierzchni, najczęściej 5 x 3 m - rozwiązanie bardzo sprawne, pozbawione ww. wad.
Podłoga okratowana w 100% - rozwiązanie najlepsze ale i najdroższe z uwagi na dużą ilość krat pomostowych i konieczność wykonania systemów wsporczych, na których kraty te są zawieszone.
UWAGA - niektórzy producenci stosują dwa ostatnie rozwiązania ale w dalszym ciągu pod kratami i filtrami podłogowymi umieszczają blachy wysłaniające większą część powierzchni kraty podłogowej pozostawiając tylko dwa wąskie pasy zlokalizowane pod kołami pojazdu tak jak jest to opisane w poprzednich trzech przypadkach. Takie rozwiązanie spowodowane jest najczęściej zastosowaniem wentylatorów o niewielkiej wydajności. Bez komentarza.
DRZWI wjazdowe do kabiny lakierniczej - także tutaj, jak się okazuje mogą występować różnice w sposobie wykonania. Zadaniem takich drzwi jest umożliwienie łatwego wjazdu, a po zamknięciu, takie uszczelnienie, by na zewnątrz nie wydostawało się powietrze zawierające substancje szkodliwe i niebezpieczne. Stosowane są dwa podstawowe sposoby wykonania tych drzwi: pierwszy to drzwi dwuskrzydłowe, drugi trzyskrzydłowe. Trzyskrzydłowe z racji węższych skrzydeł w momencie otwierania zajmują mniej miejsca przed kabiną, a poza tym jedno ze skrzydeł pełni rolę drzwi serwisowych, które muszą być wyposażone w zamki bezpieczeństwa umożliwiające otwarcie się drzwi pod wpływem nacisku od wewnątrz w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej. W przypadku drzwi dwuskrzydłowych z powodu ich dużej szerokości i związanej z tym pewnej uciążliwości obsługi, konieczne jest instalowanie osobnych drzwi serwisowych.
Oczywiście wszystkie konstrukcje powinny zawierać uszczelki obwodowe oraz system zamknięcia np. ryglowego w celu zapewnienia dokładnego dociskania do ościeżnicy. Dobrze również by było, gdyby skrzydła drzwi były także izolowane termicznie.
Zaletą bezpośrednio odczuwalną jest maksymalnie duża wysokość i szerokość, gdyż zapewnia to bezproblemowy wjazd do kabiny lakierniczej.